Deze site toont een groep uitgehouwen en deels overgroeide grafstructuren op een helling nabij Tolo. De tombes zijn vandaag slechts beperkt zichtbaar in het landschap en vallen op satellietbeelden nauwelijks op, doordat ze grotendeels verzonken liggen en door vegetatie worden bedekt. Op maaiveldniveau en vanuit de lucht zijn echter verschillende rechthoekige openingen, smalle toegangen en uitgegraven kamers herkenbaar, wat wijst op een funerair gebruik van de site.
De structuur van de graven doet vermoeden dat het om rots- of kamertombes gaat, aangelegd door uitsnijding in de ondergrond en lokaal afgewerkt met metselwerk. Dergelijke tombes komen vaker voor in archeologisch rijke regio’s van de Peloponnesos en illustreren hoe begraafplaatsen buiten de directe nederzettingskern werden ingericht. De huidige toestand toont een sterk verval, met ingestorte delen, erosie en spontane begroeiing, waardoor de leesbaarheid van de site beperkt is geworden.
Toch blijft de plaats archeologisch interessant, omdat de ondergrondse of halfverzonken opbouw nog duidelijk sporen bewaart van het oorspronkelijke gebruik. De site vormt daarmee een waardevol voorbeeld van hoe historische grafstructuren in het landschap aanwezig kunnen blijven zonder onmiddellijk zichtbaar of toegankelijk te zijn.